Indigo Moon Stories

USA Day 17, 18, 19 & 20: San Francisco


Waarschuwing vooraf: ik schrijf dit laatste verslag met een ‘heerlijke’ jetlag. Ik garandeer dus niet dat de tekst vrij is van warrig taalgebruik, spel- en grammaticafouten… :-)
Misschien een beetje mosterd na de maaltijd, maar hier dan alsnog het verslag van de laatste vier dagen van onze reis. Woensdagavond (inmiddels een week geleden, jeetje) kwamen we dus aan in San Francisco. Eigenlijk zouden we pas donderdag aankomen, maar het was niet zo heel ver meer rijden vanaf Yosemite dus reden we door. En zo zaten we woensdagavond lekker met Maarten en het BQE-team aan tafel downtown San Fran! Zij waren in San Francisco voor een beurs. Heel toevallig én heel gezellig. 

Hoewel ik alle natuur die we gezien hebben heel mooi vond, was ik toch ook wel weer blij om in een grote stad te zijn. In tegenstelling tot mijn ouders.. Waar ik helemaal rustig werd bij het aanzicht van wolkenkrabbers en de lichtjes van de stad, hadden zij het tegenovergestelde. Ze vinden steden wel leuk en zeker San Francisco, maar zijn toch niet de ‘city people’ zoals ik :-). Maar het feit dat Maarten bij ons verbleef die laatste vier dagen, maakte het alsnog minstens zo leuk als alle natuurparken! Bovendien bracht Maarten mijn sneaker wedges mee die ik in Kayenta in het hotel had laten liggen, dus dat maakte dat ik mijn broertje nóg liever vond.
Dag 17
Donderdag hoefde Maarten niet te werken op de beurs, dus besloten we met zijn vieren de stad te verkennen. Maar niet voordat we ontbeten (of eigenlijk brunch) hadden bij IHOP. Ik bestelde weer de verrukkelijke berg pancakes met aardbeien, banaan en slagroom die ik ook in Vegas had (zie hier de foto daarvan). Ze waren weer net zo lekker, maar helaas ook weer veel te veel. Ik vroeg nog of ze me niet een half portie konden geven, maar nee daar doen Amerikanen natuurlijk niet.

Ach ja, met een propvolle buik reden we richting de Golden Gate Bridge. Door de ligging van de stad, vlakbij zee, is het hier vaak mistig en dan kun je de brug niet zien. Maar zoals gedurende de hele reis hadden we ook vandaag enorm veel geluk met het weer. Het was strak blauw en bloedheet! Dat leverde dus mooie foto’s op. We reden ook nog even over de brug om aan de overkant foto’s te maken van de skyline van San Francisco. Het is trouwens een heel sportieve stad. Overal zijn fietspaden (redelijk uniek in Amerika) en je kunt overal fietsen huren. Maar San Francisco heeft geen enkele rechte straat, overal loopt het naar boven of beneden. En dat is best hilarisch als je dan een stel Aziatische toeristen ziet zwoegen om boven te komen….

Anyway, na de brug reden we door naar Alamo Square, waar de beroemde Victoriaanse huizen staan. De bekendste zijn de Painted Ladies; zes dezelfde huisjes naast elkaar allemaal in een andere kleur geschilderd. In deze buurt zijn heel veel films opgenomen, denk bijvoorbeeld aan Mrs. Doubtfire. We waren net op tijd want vlak nadat we onze foto’s gemaakt hadden, stopte er een bus vol Aziaten die collectief voor onze neus gingen staan en uiteraard een miljoen foto’s maakten…. Ook weer heel grappig om dat tafereel te aanschouwen. Maar we hadden nog meer te doen dus stapten we weer in de auto om mijn favoriete wijk te bezoeken; Haight Ashbury. Het is officieel geen wijk maar een kruising van de straten Haight en Ashbury. De straten rondom deze kruising waren in de jaren 60 het epicentrum van de hippie cultuur. En dat zie je nog overduidelijk. Er zitten alleen maar vintage-winkels (en één American Apparel…), overal zie je peace-tekens en posters van Jimi Hendrix en Janis Joplin. Er lopen ook nog heel wat hippies rond en er stond zelfs een ouderwets Volkswagen-busje met twee mannen die vast en zeker herinneringen aan het ophalen waren.

De middag sloten we af met een ritje vanaf Crookedest Street. Dit is één van de stijlste straten in San Francisco en in plaats van er recht vanaf te rijden, ligt er een zigzag-weg. Er wonen serieus mensen aan deze straat die dus elke dag hier vanaf rijden. Maar ook elke dag honderden toeristen voor hun deur en in hun straat hebben. Voor de rest is er namelijk niemand die deze weg neemt, behalve de toeristen. Lijkt me erg gezellig wonen daar…
‘s Avonds aten we heerlijk verse vis aan de pier op Fisherman’s Wharf. Maarten zocht even zijn broertjes de zeeleeuwen op die ook in het donker erg luidruchtig liggen te wezen daar aan de pier. Toen ze Maarten z’n zeeleeuwen-imitatie hoorden, antwoordden ze allemaal direct!
Dag 18
Vandaag moest Maarten werken op de beurs voor tandartsen; de ADA 2012. Oftewel dé beurs van de American Dental Association. De drukte die dat teweeg brengt, hadden we even onderschat. Bij het beursgebouw waren we zo, maar we deden véél langer over het vinden van een parkeerplek. En toen we er één gevonden hadden, hanteerde de parkeergarage een Convention Flat Rate van $40…. fijn. En dan zeggen ze dat parkeren in Amsterdam duur is. 

De beurs was echt gigantisch! Overal om me heen zag ik de allernieuwste snufjes voor tandartsen. Nieuwe soort boren, laser technieken, tandartsstoelen, complete praktijkinrichtingen, stands van tandpastamerken… En Maarten met Kristen, Steven en Ernst op de BQE stand. Met werkelijk de fijnste krukken en kantoorstoelen ever!! Op dit moment leveren ze onwijs veel aan tandartspraktijken, vandaar ook de beurs, maar die stoelen zitten volgens mij voor iedereen heerlijk. Ik zou willen dat ik er één had voor de uren dat ik nog op de receptie bijwerk. En ik ben niet de enige die er zo over denkt, want ze hadden het onwijs druk op de stand. Bijna geen tijd om even met ons te praten, dus liepen wij de rest van de beurs af… Maarten had voor ons kaarten geregeld maar daardoor dachten alle standhouders dat wij ook tandartsen of assistentes waren. We werden dus de hele tijd aangesproken of we niet dit of dat in onze praktijk wilden. No thanks. Mijn vader maakte er een sport van om de meest ranzige dingen vast te leggen met zijn camera. En zo plaatste hij ‘s avonds een hele serie foto’s op Facebook van tanden met gaatjes, boormachines, gereedschap, röntgenfoto’s en ga zo maar door. Het was een enerverende ervaring.

Na de beurs liepen wij even downtown de straatjes af met het doel om met de beroemde Cable Car te gaan, (een doodgewone, nou okay heel oude charmante, tram) maar die zat constant bomvol. Dus kocht ik maar een paar schoenen bij de H&M en kwam ik er tot mijn grote teleurstelling achter dat Levi’s de Curve ID Supreme Curve uit productie heeft genomen. De enige spijkerbroek die mij als gegoten zit, die sowieso al alleen in Amerika verkocht werd, wordt nu helemaal niet meer gemaakt. Gelukkig was de voorraad van de webshop nog niet op, dus heb ik er maar meteen twee besteld. Want daar moet ik dus de rest van mijn leven mee doen. Na het ‘shoppen’ drapeerden we ons op de laatste vrije stoelen in een overvolle kroeg, waar we later Maarten, Steven, Kristen en Ernst weer zouden ontmoeten. Op dat moment speelden de San Francisco Giants tegen de St. Louis Cardinals in de play offs van de National League Baseball, en de hele kroeg zat te kijken. Dat was ongeveer zoals Ajax kijken in een Amsterdamse kroeg. Super leuk om mee te maken en gelukkig wonnen de Giants! Het was zo gezellig in de kroeg dat we besloten daar met zijn allen te blijven eten. Als toetje wilden we allemaal frozen yoghurt dus liepen we in een optocht naar Macy’s op Union Square waar een Pinkberry (yay!!) zat.

Dag 19
Ook vandaag moest Maarten werken op de beurs, dus pap, mam en ik zochten op waar de dichtst bijzijnde outlet mall was. Paps kocht daar zijn tweede en derde paar Vans van de vakantie (hip he?) en ik wist me in te houden. Ik kocht helemaal niets! Later die middag reden we door naar Berkeley waar de beroemde Berkeley University zit. Deze school heb je misschien wel eens voorbij zien komen in een film of tv-serie. Het is één van de mooiere campussen in Amerika, opgericht in 1868 en bovendien een goede universiteit. Als ik dus ooit nog een master ga doen, zou ik dat best daar willen doen! Hoewel het zaterdag was, was het enorm druk op de campus. Net toen wij aankwamen was namelijk dé derby in het Amerikaans College Football gespeeld tussen Berkeley en Stanford (beiden liggen in de San Francisco Area). Helaas hadden de Cal Bears (Berkeley) verloren en kwam ik erachter dat ik stom toevallig een trui aan had in de kleur van Stanford. Beetje jammer. Maar het was mooi om over de campus te lopen!

Maarten en BQE hadden ondertussen nog een topdag gedraaid op de beurs en bijna het dubbele verkocht van wat hun doelstelling was. Die gingen dat dus ‘s avonds met zijn allen vieren in de stad. Wij besloten met zijn drieën te gaan eten bij Applebee’s in Oakland, vlakbij het hotel. Ons laatste avondmaal in de VS. Bij binnenkomst stonden er drie Nederlandse jongens te wachten op een tafeltje, die hardop de blonde serveersters aan het bespreken waren. Wij lieten niet merken dat we ze konden verstaan, ik vond het veel te vermakelijk. Wel zei ik tegen mijn moeder dat die jongens vast en zeker bij ons in het vliegtuig zouden zitten de volgende dag…
Dag 20
En ik had gelijk! Nadat we met veel pijn en moeite (en met behulp van vacuümzakken) alle spullen in de koffers hadden gekregen, waren we binnen vijf minuten op het vliegveld. En wie stonden er achter ons bij het inchecken? Juist.. de Nederlandse jongens. We waren al héél vroeg op het vliegveld want de huurauto moest vroeg ingeleverd worden. Dus hadden we ook héél veel uren te overbruggen. Maarten vloog nog niet met ons mee terug, maar nam het vliegtuig terug naar Denver. Best raar als je zo met het gezin op het vliegveld bent, en je broertje vliegt ergens anders heen. Hij was met een paar uurtjes weer ‘thuis’, wij hadden nog zo’n 15 uur te gaan. We hadden namelijk nog een tussenstop op Los Angeles, voordat we naar Amsterdam vlogen. Ondanks een slaappil sliep ik tijdens de vlucht maar weinig. Maar dat maakte niet meer uit toen ik maandag om 14.30u mijn lief weer in de armen kon vliegen op Schiphol!

Helaas merk ik nu nog genoeg van die gemiste uren slaap en het tijdsverschil van negen uur. Gisterochtend was ik om 5 uur klaar wakker. Precies op tijd om nog even baseball te kijken op ESPN en te zien dat de Giants weer wonnen, en dus doorgaan naar de World Series. Toen Ardjan naar zijn werk was om 8 uur dacht ik; ik slaap nog twee uurtjes anders kom ik nooit in het ritme. Alleen vergat ik mijn wekker te zetten, en dus schrok ik om half 1 pas wakker… Fijn zo’n jetlag! De hele dag was mijn lijf van slag, echt een bizarre gewaarwording. Zo’n jetlag heb ik eigenlijk nog nooit gehad. Vanuit New York met vijf a zes uur tijdverschil is het een stuk makkelijker om weer te wennen. Maar goed, vandaag zit ik van 9.00 tot 17.00u achter de receptie. De perfecte manier om weer in het ritme te komen. Hoewel mijn ogen inmiddels aardig zwaar voelen…. Zzzzzzzz.
Dit was het laatste verslag van onze drieweekse roadtrip door de VS! Binnenkort zal ik nog wat leuke snapshots plaatsen die de afgelopen weken de selectie niet haalden, maar eigenlijk minstens zo leuk zijn. En vanaf nu zal ik ook weer over andere onderwerpen gaan bloggen!

This Post Has 2 Comments

  1. super leuk! ik wil ooook naar san francisco!!

  2. Prachtige foto bij de brug!

Leave a Reply

Close Menu