USA Day 5 & 6: Denver, Colorado

  • Post comments:0 Comments

Day 5:
Gisterochtendvertrokken we vanuit de cowboystad Durango, om dan eindelijk op weg te gaan naar Denver en Maarten weer te zien. Helaas kwam ik erachter dat mijn sneaker wedges nog in het hotel in Kayenta lagen.. ‘s Nachts de dikke bovendeken van het bed gegooid, bovenop mijn schoenen. Bij vertrek heeft niemand ze dus zien liggen. Flink balen! Maar gelukkig bleek de schoonmaakster ze gevonden te hebben en wilde de medewerkster van het hotel ze wel opsturen naar het adres van Maarten in Denver. Dat is toch fijn!

Toen we voor onderweg nog even gauw koffie wilden halen in Durango, kwamen we middenin de jaarlijkse cowboy parade terecht! Overal liepen paarden en cowboys, en langs de weg stond veel publiek. Té toevallig natuurlijk dat we nou net op die dag in dat stadje waren, maar super leuk om even te zien.
Anyway, de rit van Durango naar Denver was echt adembenemend. We hadden eigenlijk verwacht even een flinke dag rijden voor de boeg te hebben en niemand rekende op de landschappen die we zouden tegenkomen. Onze reis naar Denver duurde daardoor wat langer dan berekend. We stopten namelijk elke vijf kilometer om uit te stappen en de omgeving vast te leggen. We reden dwars door de bergen en in deze tijd van het jaar beginnen de bomen te verkleuren. En in plaats van dat ze bruin worden, worden ze hier geel. Dat zorgt voor bizar mooie uitzichten. Met drie camera’s in en vaak buiten de auto stonden we als gekken alles te fotograferen! Dus, mocht je ooit naar Colorado willen, ga dan in oktober. Je weet niet wat je ziet.

Uiteindelijke lukte het ons dan toch om verder te rijden. Maar hoe dichter we bij Denver kwamen, hoe slechter het weer werd. We wisten al dat het in Denver heel koud was, en dat er vrijdag zelfs sneeuw was gevallen maar tot aan 60 mijl voor Denver hadden we prachtig weer gehad! Toen ineens daalde het kwik naar -3 graden Celsius en begon het wat te miezeren. Binnen no time was de voorruit van de auto bevroren en zagen we strooiwagens rijden. Wat een overgang! Gelukkig was ik voorbereid en had ik al redelijk warme kleding aangetrokken. Maar als je drie weken weggaat en je zowel 40 graden als nul graden gaat meemaken, heb je geen ruimte in de koffer voor een winterjas. En oh wat had ik die gister en vandaag graag aan gehad!

Gelukkig zorgde het slechte weer niet voor vertraging en dus kwamen we rond 17.00u aan bij Maarten’s huis. Hij woont hier in een heel leuke typische Amerikaanse woonwijk in een typisch Amerikaans huis, samen met drie huisgenoten. Het was meteen duidelijk dat er alleen maar mannen in dat huis wonen… en gisteravond merkte ik ook dat ze heel goed zijn in feesten. Maar dat later. Het gezin was weer compleet maar in plaats van dat ik weer bij vaders en moeders in het hotel ging slapen, bleef ik gezellig bij Maarten in huis slapen. Na even opfrissen en relaxen gingen we met zijn vieren naar downtown Denver om een hapje te eten. We waren zestien jaar geleden al eens heel kort in Denver geweest toen we gingen skiën in een skigebied hier in de buurt. Maar natuurlijk wisten we daar niet zoveel meer van. Denver blijkt een heel leuke stad te zijn, met veel leuke straatjes waar je restaurantjes en winkels vindt. Heel anders dan bijvoorbeeld NY en LA, het uiterlijk van de straten is veel gezelliger hier. In één van de hoofdstraten hingen allemaal Amerikaanse vlaggen en lichtjes, zo’n mooi gezicht! Bij het restaurant Ocean Prime hebben we belachelijk lekker gegeten. De steak die Maarten en pap hadden was zo zacht dat hij smolt op de tong, de gerechten die moeders en ik hadden waren ook heerlijk en de wijn maakte het helemaal af. Als afsluiting dronken we nog een drankje in de Skyview bar van het hotel en toen viel ik onderhand van mijn stoel van vermoeidheid.
Maar slapen wilde ik niet meteen. Om 00.00u Amerikaanse tijd begon namelijk de Formule1 race van Japan dus Maarten en ik ploften op de bank om te kijken. Maarten zijn huisgenoten waren naar één of ander technofeest. En hoewel ik het leuk had gevonden om hier te gaan stappen, bedankten we toch maar voor dat feest. Techno is niet zo mijn ding. Volgens Maarten lopen ze hier qua muziek vijf jaar achter op Nederland.. De Formule1 was bijzonder saai (hoewel ik natuurlijk heel blij ben dat Vettel won), dus ik viel al na een paar ronden in slaap. Toen ik eenmaal zover was dat ik mezelf naar bed had gesleept, kwamen Maarten zijn huisgenoten stomdronken en stoned thuis. Samen met zo’n tien andere vrienden. En die waren nog lang niet van plan te gaan slapen. Nee, die zetten hun feestje thuis voort met de muziek op concertvolume, geschreeuw, gestamp en vooral: gesloop. Jeetje wat kunnen die mensen een bende maken zeg. Toen ze eenmaal waren gestopt met hun spelletje ‘sla met een golfclub zo hard mogelijk tegen een kartonnen doos voor de deur van Maarten zijn slaapkamer’, viel ik gelukkig in slaap. Maar  vanmorgen vroeg leek het huis wel getroffen door een orkaan…
Day 6:
Maar goed. Het fijne van vandaag was dat we geen plannen hadden en er dus de mogelijkheid was om uit te slapen. En voor een avondmens als ik was dat heel fijn. Even niet vroeg op en meteen de auto weer in, maar gewoon wakker worden en je nog even omdraaien. Eenmaal wakker om 10 uur, even gezellig geskyped met mijn lief terwijl Maarten tegelijkertijd met zijn vriendinnetje Skypte. Tegen een uur of half 2 even naar Starbucks gereden voor een ontbijtje en koffie, waarna we naar het hotel van vaders en moeders reden. We reden meteen door naar het kantoor van BQE, waar Maarten stage loopt. Daar ontmoetten we Steven en Kristen, die de Amerikaanse tak van dit Nederlandse bedrijf runnen. Ze hadden hun golden retriever Herman bij zich, bijna net zo’n lieve hond als onze Rafa.
Vervolgens reden we door naar het Red Rocks Amphitheatre; een theater dat uitgehakt is in de bergen net buiten Denver. Maarten was hier een paar maanden geleden naar het concert van Crosby, Stills, Nash (jaloers!) en in 1964 traden the Beatles hier zelfs op! Een prachtige en bijzondere locatie. Niet zo gek dat er vanmiddag zelfs een bruiloft gaande was. Ondertussen had ik na die ene bagel als ontbijt nogal honger, en gelukkig was het bijna dinertime. Maarten had me eerder al verteld over een heel lekker sushirestaurant, en toen spraken we af daar te gaan eten als ik er was. Dus vanavond togen we naar Blue Sushi & Grill, ook weer middenin het leuke centrum van Denver. Nou, Maarten had niets teveel gezegd; wat een goddelijk eten! Zelfs pap en mam die geen sushiliefhebbers zijn, hebben genoten van de niet-sushigerechten. Echt een aanrader voor iedereen, of je nou van sushi houdt of niet. Als afsluiting weer een borrel gedronken in het hotel en nu zit ik bij Maarten thuis dit bericht te schrijven.

Sorry het is nogal lang, maar de dagen hier zitten dan ook vol met zoveel indrukken en activiteiten! Ik hoop dat jullie het leuk vinden om te lezen. Morgen gaan we shoppen en eten met Kristen en Steven, dus wellicht brengt dat een iets minder lang verslag met zich mee. Jullie zullen het morgen (of misschien overmorgen, dat ligt eraan hoe laat het wordt morgenavond) wel lezen.

Leave a Reply